„Agnieszka była aniołem i chciała żyć normalnie”

„Utkana z porannej mgły” to 11. książka w kolekcji Lidii Czyż, będąca powieścią reportażem, w którym Magdalena przedstawia – piórem autorki –życie swojej córki Agnieszki. Można powiedzieć, że powieść jest pamiątką z życia rodziny podczas walki z śmiertelną chorobą.

Gdy Agnieszka miała trzy miesiące, lekarze zdiagnozowali u niej mukowiscydozę (CF) – genetyczną, postępującą, nieuleczalną chorobę, w której średnia długość życia w Polsce wynosi dwadzieścia trzy lata (informacje z roku 2020). Gdy rodzic, a szczególnie matka,  słyszy taką diagnozę, ziemia usuwa mu się spod nóg. Jak żyć z takim „wyrokiem”? Skąd czerpać siłę do walki?

Mimo choroby Agnieszka uczyła się, studiowała, pracowała, miała wielu przyjaciół, znalazła prawdziwą miłość. Stale była w biegu. „Ja nie mam czasu, ja muszę żyć tu i teraz” – powtarzała. Matka Agnieszki, Magda, podzieliła się tą historią, którą opisała w swojej powieści Lidia Czyż by, przyniosła ona „ukojenie rodzicom chorych dzieci”. Agnieszka jak każda dziewczyna chciała żyć normalnie, jak jej rówieśnicy, chciała podróżować, być samodzielną, marzyła aby mieszkać nad polskim morzem i zamieszkała w Gdańsku. Planów było wiele…

„Historia pełna emocji, poruszająca, do bólu prawdziwa. Subtelna, ale i dosadna. Łzy płyną po policzku, piętrzą się pytania, ale nadzieja nie przestaje się tlić. To kolejna pozycja Lidii Czyż, która zatrzymuje i skłania do refleksji: «Co jest moją ostoją, kiedy po ludzku wszystko się wali?»” – to jedna z opinii po przeczytaniu „Utkanej z porannej mgły” (Wydawnictwo Szaron), która swoją premierę ogólnopolską miała 25 czerwca 2025 r. w Wiśle Malince.

Lidia Czyż w swojej powieści pokazuje piękną opowieść o dziewczynie, która mimo cierpienia do samego końca swojego krótkiego  życia wnosiła nadzieję, radość i miłość w  życie ludzi, którzy ją przez cały czas otaczali gdy było lepiej czy gorzej. Oprócz mamy Magdy i jej córki Agnieszki pojawiają się dziadkowie czy młodsza siostra. Autorka pokazuje, że żałobę po zmarłej można przepracować ale osoby nie zapomnimy. Powinniśmy żyć dalej mając w pamięci bliską osobę ale nie zapominać o innych wśród których żyjemy dalej.

AK