Dokąd na wycieczkę? „Pętelka” z Rzeki na Ropicę

Wędrówkę rozpoczynamy na przystanku autobusowym Rzeka, restauracja (Řeka, restaurace). Dojedziemy tam pociągiem z Czeskiego Cieszyna do Trzycieża (linia na Frydek-Mistek), a dalej autobusem nr 743 do Rzeki. Połączenia wyszukać możemy tutaj. 
Jeśli ktoś woli dojechać samochodem, to też może, trasa bowiem zaczyna się i kończy w tym samym miejscu, a w Rzece znajduje się spory parking.

Z Rzeki wyrusamy kierując się znakami zielonego szlaku turystycznego. Po 2,9 km doprowadzą nas one na Guckie Siodło. Stamtąd ruszamy za znakami żółtego szlaku turystycznego na Jaworowy. Nie dochodzimy jednak na Jaworowy, a po 2 km, na rozdrożu szlaków turystycznych Pod Jaworowym idziemy niebieskim szlakiem na Szyndzielnię. Z niebieskim szlakiem rozstajemy się po 4,7 km, przy turystycznym rogaczu Ropica (Ropice). Stamtąd kierujemy się znakami czerwonego szlaku turystycznego, który po 4,7 km doprowadzi nas na liczący 1083 m.n.p.m szczyt Ropica.

Na szczycie Ropicy znajduje się drewniana rzeźba Peruna. Tablica ją opisująca oznajmia, że „Perun jest jednym ze słowiańskich bogów czczonych na naszych ziemiach, podobnie jak Świętowit, Radegast czy Dadźbog. Perun jest bogiem grzmotu, burzy i błyskawicy, ale także urodzaju. Symbol wzajemnej tolerancji Czechów, Słowaków i Polaków”. Znajdujemy się na terenie rezerwatu przyrody „Ropica”. Szczyt i część zboczy góry objęte ochroną w ramach rezerwatu przyrody są od roku 2011.

Z górą Ropicą wiąże się legenda o srogim czarnoksiężniku opisana przez Józefa Ondrusza w Godkach Śląskich.

Ze szczytu Ropica podążamy dalej za znakami czerwonego szlaku turystycznego. Przechodzimy przez szczyt Wielki Lipowy i idziemy dalej, aż do schroniska „Ropiczka”.

Jak przeczytamy w książce „Beskydské gruně / Beskidzkie gronie. za Olzou a Vislou / za Olzą i Wisłą; Irena Cichá”: „Polskie Towarzystwo Turystyczne „Beskid” w Cieszynie planowało bu­dowę pierwszego schroniska początkowo na Stożku. Zamiar nie powiódł się z uwagi na interwencję Komory Cieszyńskiej. Dlatego przychylono się później do pomysłu Jana Kotasa, mówiącym o budowie polskiego schro­niska na Ropiczce. Pomysł poparł Cyryl Ratajski, który z własnych środ­ków zakupił ziemię pod schronisko. Podczas kwesty zebrano 5 000 koron austriackich. 1 000 koron ofiarował Jan Kotas, załatwił też kredyt bankowy.
Autorem projektu był Stanisław Filasiewicz z Lwowa (pochodził z Cieszyna), a kierownikiem budowy Jerzy Kisas z Rzeki. W dniu 6 lipca w 1913 roku, przy udziale 2 000 go­ści, schronisko zostało poświęcone i otwarte. Budynek w „zakopiańskim” stylu, z bazą noclegową dla 20 osób, po­siadał na parterze pokój dla gości, werandę, bufet i mie­szkanie służbowe dla administratora schroniska. Natomiast na poddaszu znajdowały się dwa pokoje i jeden duży, wspólny pokój. Ropiczka w bardzo krótkim czasie stała się celem turystów i przyczyniła się do popularyzacji turystyki wśród polskiej ludności. Na przełomie lat 1913 – 1914 odbywał się tutaj pierwszy kurs narciarski a schronisko aż do I wojny światowej cieszyło się dużym zainteresowaniem. W czasie wojny było jednak nieczynne a w nocy z 3 na 4 kwietnia 1918 roku spłonęło. Po pożarze, na wieczorynce w pobliżu, w rejonie Bogumina, zaczęły pojawiać się części wyposażenia schroniska z napisem „Schronisko na Ropiczce”. Stąd przypuszczenie, że sprawca najpierw wyniósł wyposażenie schroniska a później sam go podpalił. Polskie Towarzystwo Turystyczne „Beskid” planowało po wojnie odbudowę schroniska, ale z uwagi na sytuację polityczną na Śląsku Cieszyńskim, nie została ona zrealizowana. W pobliżu pogorzeliska na Ropiczce, Klub Turystów Czechosłowac­kich (KČST) zakupił parcelę. Nowe schronisko zostało wybudowane według projektu KČST w Śląskiej Ostrawie. Projekt schroniska opra­cował Jaro Čermák z Mistku, który był też autorem projektu schroniska na Praszywej.
Budowa rozpoczęła się w 1924 roku a uroczyste otwarcie miało miejsce już 5 września tego samego roku. W schronisku znajdowały się cztery pokoje z 14 łóżkami, wspólna noclegownia i 15 awaryjnych łóżek, razem 54 miejsca noclegowe. Pod schroniskiem była kawiarnia na dolinę Rzeki. Na niej odbywały się również kursy narciarskie. W latach 30-tych kierownikiem schroniska zo­stał Josef Špalek, który z własnych środków sfinansował podwyższenie budynku o jedno piętro. Na początku II wojny światowej wyposażenie schroniska zostało wywiezione a sam budynek był długo nieczynny. Po wojnie Josef Špalek wrócił, doprowadził schronisko do porządku i schronisko ponownie dla wszystkich otworzył.
Po zlikwidowaniu KČST schroniskiem zarządzali różni właściciele aż do momentu, kiedy stało się ośrodkiem wypoczynkowym firmy Kancelářské stroje Brno i dla osób prywatnych zostało zamknięte. W tym okresie do schroniska dobudowano przybudówkę a wejście zostało przeniesione na przeciwległą stronę budynku. Teraz schronisko jest własnością prywatną, jest ogólnodostępne i oferuje noclegi oraz wyżywienie.
W czasopiśmie Beskydy a Jeseníky z 1930 roku można o schronisku na Ropiczce m.in. przeczytać:
„W 1924 roku oddział KČST w Śląskiej Ostrawie wybudował na Ropiczce schronisko tury­styczne, w celu podniesienia i zabezpieczenia w tym kącie Beskidów turystyki. Schronisko ma imię śląskiego działacza p. Bezručka, który kilkakrotnie osobiście je odwiedził i ofiarował mu kilka pamiątkowych wspomnień.””

Od schroniska „Ropiczka” kierujemy się znakami zielonego szlaku turystycznego. Idziemy nim 1,2 km po czym przy turystycznym rogaczu Pod Ropiczką – siodło skręcamy w prawo za znakami żółtego szlaku turystycznego. Ten po 2,2 km doprowadzi nas do Rzeki, do przystanku autobusowym Rzeka, restauracja. Za nami 15,5 km górskiej wędrówki i zaliczony szczyt liczący ponad 1000 m.n.p.m.